Weer terug naar daar waar ze nog bij ons was...

Een jaar geleden waren mijn man en ik voor een evaluatiegesprek in het Sophia Kinderziekenhuis in Rotterdam. Eigenlijk zouden we dit gesprek pas in de tweede week van maart hebben. Maar ik kon niet meer wachten. In de eerste week na de begrafenis van Rachel, kreeg ik zo sterk het gevoel, het verlangen om weer naar de plaatsen te gaan waar we met Rachel hebben geleefd. Waar we herinneringen met haar hebben gemaakt. Ik wilde zo graag de verpleegkundigen weer zien en de artsen. Daar zijn waar ze haar laatste adem uitblies, daar waar ze naar Jezus is gegaan. Achteraf was ik extra blij dat we toen meteen afspraken hebben gemaakt in Rotterdam, Goes en Goirle, want in maart 2020 werd alles anders. Het liefst zou ik alle verpleegkundigen in Rotterdam spreken die haar in haar laatste 10 dagen hebben verzorgd. Voor mij was dit zo intens de samenwerking met hun, zij die Rachel kenden en haar met veel liefde en zorg hebben verzorgd.


Op 28 januari 2020 hadden we een evaluatiegesprek met de hoofdbehandelaar van Rachel. Ik vond het zo fijn om weer daar in het ziekenhuis te zijn, door hallen te lopen, door de deuren naar de kinderafdeling 1 Noord op de Medium Care. Met dat we binnen kwamen lopen, troffen we meteen een verpleegkundige die ook voor Rachel had gezorgd. Ze vertelde dat het kamertje waar we met Rachel hadden gelegen nu net vrij was. Ze vroeg of we er even naar toe wilden. "Ja, heel graag", zei ik. Ze vertelde dat ouders het juist vaak heel moeilijk vinden om weer terug te gaan naar de plek waar hun kindje is overleden. Maar ik vond het juist zo fijn, een plek van herinneringen, kostbare herinneringen, maar ook een plek van intens verdriet. Het was van alles door elkaar en bij elkaar. Voor mijn proces was het heel belangrijk. Samen met mijn man liep ik naar dat kamertje. Het zag er wel iets anders uit, want er stond geen babybedje meer en geen extra bed wat er speciaal voor ons neer was gezet, maar dezelfde gordijnen hingen er nog en het mooie maanlampje hing aan de muur. Ik moest het lampje even aan doen, zoals ik het heel vaak aan heb gehad in de avonden, dat zachte licht, terwijl Rachel heerlijk bij mij op mijn borst lag te slapen.


Het deed mij zo goed om daar te zijn, de herinneringen te voelen, herinneringen te delen met mijn man, tranen die kwamen... En dan is het goed om weer te gaan. We houden elkaar even vast en dan gaan we verder naar het gesprek met de arts. Na dit gesprek gaan we naar het Ronald Mac Donald Huis. Het liefst had ik daar nog een nachtje geslapen. Dit had ik ook aan hun gevraagd, maar in verband met drukte was dit niet mogelijk. Voor nu was ik heel dankbaar en gewoon opgelucht om even weer daar te zijn, waar we met ons Racheltje hebben geleefd en daar waar onze kostbare herinneringen met haar zijn.


105 keer bekeken0 reacties

Recente blogposts

Alles weergeven

Lieve Anna Rachel Cappon 29.10.2019