Ik kan onze Rachel toch niet in een kistje leggen...

En dan op vrijdag komt de uitvaartonderneemster weer langs. Ze moet nog van alles met ons bespreken...

Bij mezelf denk ik; “Wat allemaal dan? We hebben het voor mijn idee al over zoveel dingen gehad”. Ze dacht minimaal 2 uur nodig te hebben. “2 uur dat is lang“, zeg ik. Ze geeft aan dat we deze tijd echt nodig hebben. Ik heb natuurlijk geen idee, ik overzie op dat moment helemaal niks. Mijn tijd voelt zo kostbaar in deze dagen. Onze korte tijd met ons Racheltje die we nog hebben. De mensen die nog langskomen. We houden het ook beperkt, alleen familie en naaste vrienden. Het is zo’n rollarcoaster er gebeurt zoveel.


In het gesprek pakt ze op een gegeven moment een boek en ze benoemt dat we een kistje, mandje of iets moeten uitzoeken. En ik schrik ervan. Hier had ik nog helemaal niet aan gedacht. “We moeten haar gaan begraven...”, realiseer ik me. Daar was ik nog niet. Met dat ze het boek ons aanreikt en ik het bekijk begin ik te huilen. Ik kan onze Rachel toch niet in een kistje leggen?! De gedachte dat we haar moeten gaan begraven maakt me zo intens verdrietig. Ik kan me niet voorstellen hoe ik dit moet gaan doen. We nemen het boek door met verschillende mogelijkheden. Een mandje voelt voor mij niet fijn. Het voelt te open. Voor mijn gevoel ligt ze in een kistje veiliger... hoe gek dat ook mag klinken. En een kistje vind ik passend bij begraven. We kiezen voor een mooi blank kistje met een roze vlindersluiting. Ze bestelt dit kistje voor ons.

Tijdens het bespreken van de dankdienst en de begrafenis wordt het me meerdere malen te veel. Ik voel me boos worden over zoveel keuzes die ik moet maken. En deze boosheid uit ik ook en vervolgens begin te huilen... ik weet het allemaal niet, het is zoveel. Hoe moet ik nu weten of ik wel of geen kaars bij haar kistje wil. Eerst zeg ik nee en dan weer ja.. Ik kan het gewoon niet goed bedenken.


Dan een dag later wordt het kistje bezorgd. Daar staat het dan in onze woonkamer. Ik kijk er af en toe naar. Op een gegeven moment pak ik het kistje en maak ik het open. Ik bekijk het kistje. Er ligt een prachtig bedje in... Dit wordt het laatste bedje waar ik Rachel in ga leggen... Ik vind het verschrikkelijk... 


464 keer bekeken0 reacties

Recente blogposts

Alles weergeven

Lieve Anna Rachel Cappon 29.10.2019