Op weg naar huis

Lief Racheltje vorig jaar, precies een jaar geleden, gingen we samen op weg naar Goirle. Voor de tweede keer in de ambulance. Jij lekker warm dicht tegen me aan in de draagdoek. Het was spannend, we waren samen op reis, samen op weg, op weg naar huis... Dat was de bedoeling. Hier keek ik zo naar uit, samen naar huis, jij bij ons thuis, in je eigen bedje naast ons grote bed, maar ook gewoon thuis samen op de bank zitten, samen een gezin zijn... Jouw bedje had ik al gekocht voordat ik zwanger was van jou. Ik wist het zo zeker, God gaat ons zegenen met een kindje. De co sleper stond al naast ons grote bed, opgemaakt en al, klaar voor jou. We waren zo dichtbij huis, maar 20 minuten rijden ver van ons huis verbleven we in het ziekenhuis in Goes. Zo dichtbij, maar toch waren we nog te ver weg van huis.


Ik had nooit gedacht dat we in Nederland geen speciale zorg voor jou konden krijgen. Als we 20 kilometer dichter naar het land hadden gewoond, hadden we wel specialistische thuiszorg voor jou kunnen krijgen. Maar waar wij wonen in Walcheren was Allevo ermee gestopt. Dat vond ik zo vreemd en voelde zo raar dat we in Nederland wonen en specialistische kinderzorg voor jou niet konden krijgen. Daarom moesten we verder op reis en gingen we van Goes naar Goirle. Daar konden we samen verblijven in een mooi kamertje voor ons drietjes in Vila Vivre. Hier kregen we veel hulp, zodat we samen voor jou konden zorgen. We leerden steeds meer om zoveel mogelijk zelf te doen. Dit viel soms echt niet mee, je papa en mama waren halve verpleegkundigen, maar dat maakte ons niks uit. In het begin voelde ik me heel onzeker en zei ik tegen God: "Hoe kunt U zo'n kwetsbaar meisje aan mij toevertrouwen? Ik voel me onzeker, kan ik dit wel?" Maar ik groeide in zelfvertrouwen en in wie wij samen waren. Jij, je papa en ik, samen lukte ons dit. We wilden zo graag alles voor je doen, wat voor jou nodig was zodat jij je goed voelde en je alle zorg zou krijgen die je nodig had. We leefden met zijn drietjes in een bubbel met daarom heen lieve verpleegkundigen en lieve mensen die ons zo en nu dan kwamen bezoeken.

Lieverd straks rij ik weer de weg naar Goirle. Daar heb ik zo behoefte aan om daar weer te zijn. Daar waar we met jou geleefd hebben en jij dichtbij ons was. Je elke nacht bij mij op mijn borst sliep. Dan was ik het meest gelukkig Rachel. Het kamertje is er nog alleen is het nu wat anders ingericht, maar de commode staat er nog waar ik jou op verzorgd heb. Een kamertje met hele mooie herinneringen, een kostbare tijd die we met jou gekregen hebben. Kerstavond, daar zat ik in een schommelstoel en jij lag heerlijk tegen mij aan. Zoveel tranen heb ik toen al gehuild en het moment toen zo gekoesterd dat jij er was. Die herinnering blijft altijd. En ik wist in mijn hart; dit onze eerste Kerst samen en misschien ook onze laatste. Mijn eerste Kerst als jouw mama en jij zo dichtbij mij, je hoort bij mij, voor altijd. Jij hoort bij ons gezin. Hoe moeilijk jouw prognose ook was en hoe pittig ook, de zorg voor jou, lieverd ik heb het met al mijn liefde gedaan en ik zal het precies zo weer doen, nooit anders. Jij hebt recht op alle liefde en alle zorg die jij nodig had. Het missen van jou gaat niet over. De herinneringen van jou blijven en zijn zo kostbaar...


Kerst komt weer dichterbij en dit jaar ik had er geen zin in. Ergens schrok ik toen ik de eerste kerstbomen weer zag staan... "O Heer alweer een jaar..." Vorig jaar was alles zo anders. Toch heb ik een kerstboom in huis gehaald en ik kreeg een prachtig regenboogje voor in de boom. Huilend heb ik deze erin gehangen. Wat had ik je graag bij me gehad, dit samen met jou gedaan... Ik wil er wat van maken, hoe lastig soms ook. Vandaag is een dag dat ik veel verdriet heb en het voelt goed om veel tranen om jou te huilen. Ze zijn kostbaar, want jij bent kostbaar Rachel. Zo kostbaar en zo geliefd en zo in mijn hart. Ik hou zo van je en ik mis je zo...



177 keer bekeken0 reacties

Recente blogposts

Alles weergeven