Nog 1 keer in de tummy

Het is zo'n raar moment... Die ochtend woensdagochtend 8 januari 2020. Ons Racheltje is overleden om 8 uur. Na een heel intens moment wat we samen hebben beleefd, vraagt de verpleegkundige wat we willen doen. Ik zit met Racheltje tegen me aan in het ziekenhuisbed en denk bij mezelf; "Ik heb geen idee waar ik aan moet denken". Ineens is alles anders. We zijn in een nieuwe realiteit terecht gekomen en het voelt heel vreemd. De verpleegkundige vraagt: "Wil je haar nog in de tummy doen?" "Ja dat lijkt me fijn" zeg ik. Samen met mijn man gaan we haar nog 1 x in het badje doen. Ik leg haar in het ziekenhuisbedje. Hier heeft ze niet veel in gelegen, maar toch nog teveel... We hadden daar helemaal niet moeten zijn met haar, maar gewoon thuis. Mijn man staat aan de ene kant en ik aan de andere kant van het bedje. Ze ligt in haar doek met haar naam erop; Rachel. Ik bewonder haar hoe mooi ze is. Ik leg mijn hand op haar wang en huil; ach mijn meisje, mijn meisje. Mijn man legt zijn arm om me heen. Het zo niet realistisch en de andere kant is het zo verschrikkelijk hard en raar; Rachel leeft niet meer. Maar ze is zo mooi en ze is nog lekker warm. Voorzichtig was ik haar gezichtje. En ergens is het fijn dat ik dit nu in alle rust kan doen. Racheltje hield niet van gepruts aan d'r lijfje. Nu kan ik haar eindelijk helemaal goed zien hoe mooi ze is, zonder het neusbrilletje en de voedingssonde die ze had. Ze ziet er zo mooi uit. Zo ontspannen.


Ik til haar op en doe haar in de tummy. Daar waar ze zo van hield, de tummy vond ze vaak lekker ontspannend. Het grote badje vond ze maar niks, dat was te groot voor haar. We houden haar samen vast. "Gek he", zegt mijn man "dat we haar zo nog in het badje doen". "Ja, het voelt ook raar, omdat ze niet meer leeft", zeg ik. En anderzijds vind ik het zo mooi om haar samen met mijn man nog 1x in de tummy te doen. Dit deden we namelijk bijna altijd samen. Racheltje heeft nog even gebadderd en dan til ik haar op uit de tummy en wikkel haar in een luierdoek en daarom heen een grote handdoek en druk haar tegen me aan. Dat deden we altijd, als ze uit de tummy kwam, wikkelden we haar in een luierdoek en ging ze eerst met mij knuffelen, voordat we met het circus van aankleden zouden beginnen. Eerst in de rust tegen mij aan, veilig en warm. En ik huil en huil om mijn allerliefste meisje...









699 keer bekeken0 reacties

Recente blogposts

Alles weergeven

Lieve Anna Rachel Cappon 29.10.2019