Mijn hart breekt, het doet zo'n pijn, ze is zo kostbaar

Bijgewerkt op: 15 apr 2020

Ik kan het niet meer horen... Ik kan me ook niet meer inhouden; tranen beginnen over mijn wangen te rollen... ik zit voor het eerst even alleen aan mijn eerste cappuccino beneden in het restaurant van het ziekenhuis. Manlief en dochterlief zijn boven op onze kamer op de mediumcare. Ik had mijn uitje naar de Etos in het EMC Rotterdam. Even lekker neuzen bij de Etos en dan mijn eerste cappuccino weer drinken; even een moment voor mezelf. Ik had er zo naar uit gekeken. Ver lopen lukte nog niet maar steeds wat meer lopen hielp me op het weer op te bouwen. Zat ik daar met mijn cappuccino, mijn nagels te lakken in het restaurant en ik wilde alleen maar zo hard huilen. Mijn hart kon het niet meer binnen houden. De tranen bleven komen. Ik besluit om terug te gaan naar onze kamer. De woorden blijven in mijn hoofd; “Ik wil het niet meer horen”.


Een week na de geboorte van onze dochter Anna Rachel kregen we het verschrikkelijke bericht dat ze een genetische afwijking heeft Trisomie 13. “Uw kindje heeft een lage levensverwachting de meeste kindjes overlijden in het eerste levensjaar”. Ik kan het niet meer horen. Mijn hart breekt. Constant die confrontatie in zoveel gesprekken met artsen. Ik wil dat mijn kind Leeft. Op onze kamer aangekomen ga ik op de stoel zitten. De zuster probeert nog een meelevend gesprek met me aan te gaan. Wat heel lief bedoeld is. Maar ik geef aan dat ik alleen maar heel hard moet huilen. Ik zit voorover gebogen in de stoel en ik huil heel veel.. En dat lucht mijn hart.


Maar God is haar Maker. Hij is onze Vader. Wij zijn de klei en Hij is de pottenbakker. Dit was de tekst van de dag op haar geboortedag Jesaja 64;8. Mijn man en ik hebben de overtuiging dat niet de artsen of de genetische afwijking gaan bepalen hoelang ze leeft. God heeft haar leven in Zijn hand. Hij heeft haar gemaakt en zo mooi geweven in mijn moederschoot. We vertrouwen op Hem en in Zijn wonderen voor en in haar leven. Onze lieve dappere Rachel heeft nu al zoveel prognoses verslagen. Ze is een groot wonder.

De meeste baby’s overlijden met deze afwijking al in de baarmoeder of bij de bevalling. Of ouders laten hun kindje weghalen, vanwege de lage levensverwachting. Wij hebben geen onderzoeken tijdens mijn zwangerschap laten doen. We hebben lang voor haar gebeden (en velen met ons) en God heeft ons gebed verhoord en hebben we dit prachtige kostbare meisje gekregen om van te houden en voor te zorgen. We zijn Hoopvol over haar leven. Mijn leven is in een nieuw seizoen van overgave en vertrouwen in God gekomen.... ik heb nog veel te schrijven, te delen en te verwerken. Maar vooral zoveel om van te houden van ons lieve kostbare meisje Anna Rachel❤️🌸💖



236 keer bekeken0 reacties

Recente blogposts

Alles weergeven