Je eerste verjaardag...

Bijgewerkt: 4 nov 2020

Het is woensdag 28 oktober... Ik zie tegen je verjaardag op en ik weet niet wat ik moet verwachten, ik weet niet hoe ik me zal voelen. Tot nu toe heb ik nog niemand uitgenodigd. Voor mijn gevoel wil ik niks. Het liefste wil ik, denk ik, alleen zijn. Tijdens mijn wandeling door de prachtige herfst gaan mijn gedachten uit naar jou... Als je nog geleefd zou hebben, hoe zou je er nu dan uitzien? Wat zou je allemaal al kunnen? Hoe zou je lachen? Zouden je ogen zo mooi donker zijn gebleven? Ik bedenk me hoe zo'n mooie taart ik voor jou gemaakt zou hebben en ik voel zoveel verdriet opkomen. Wat had ik die taart graag voor jou gemaakt. Het feit is dat we nooit samen met jou hier taart gaan eten. Ik besprak dit met een vriendin via de app. Ze reageerde zo lief en zo bemoedigend. "Zal ik anders een taartje maken en komen brengen?" Op dat moment wist ik het niet. Maar wat ze had gezegd bleef in mijn hoofd... "Waarom ga ik ook niet gewoon een mooie taart voor Rachel maken? Een mooie regenboogtaart, dat past bij nu". Rachel is in de hemel. Er is hoop. Ze leeft. Maar ook, ze heeft geleefd en ze heeft ons zoveel gebracht. Ze is ons prachtige dochtertje. Haar verjaardag viert ze vast daar en wat zal het een feest zijn. In de hemel is geen tijd. Voor mijn gevoel is ze daar al ouder dan ze hier zou zijn.


Op internet zoek ik een mooie regenboogtaart op die ik zelf kan bakken. Ik kan bakken, maar ik ben niet heel creatief zeg maar op dit gebied. Ik kies een taart uit, die ik zie zitten, waarvan ik denk; "Dat moet me toch lukken". Dan ga ik naar de winkel en koop ik alle benodigdheden. 's Avonds na het eten start ik met bakken. Ik zet het muziekje aan waar ik veel naar luisterde toen Rachel voor de tweede keer in Rotterdam was opgenomen. Tijdens het bakken komen er zoveel gevoelens en gedachten naar boven... Mama's bakken taarten, dat gevoel had ik zo sterk. Het klopt wat ik nu doe en ik doe het voor haar. Ter ere van haar. Maar ook het gemis van ons lieve mooie meisje is er, het verdriet dat ze niet meer bij ons is, de vragen over hoe het met haar zou gaan, de herinneringen die we met haar hebben gemaakt, maar ook dankbaarheid dat ze is gekomen. Om half elf is mijn regenboogtaart klaar en heb ik de keuken weer opgeruimd. Ik ben trots op mezelf en ik voel me blij over het feit dat ik deze taart voor haar heb gebakken. Ter ere van haar leven.


Mijn man heb ik gevraagd of hij vrij wilde nemen op Rachel haar geboortedag. Ik had behoefte om samen met hem deze dag te beleven. 1 ding wist ik zeker; ik wilde heel graag naar Rotterdam, naar de plek waar ze geboren is. We zitten samen aan het ontbijt en tot mijn verrassing pakt hij twee cadeautjes. Dit had ik niet verwacht. Ik pak het eerste cadeautje uit en tranen stromen... En ik denk: "Zit ik hier samen met je vader, Racheltje jij had de cadeautjes moeten uitpakken". Het gemis en verdriet doen me pijn... Ik pak een lief schaapje uit. Een mooie knuffel. Tijdens het ontbijt halen we herinneringen op; hoe was het vorig jaar rond deze tijd en we vertellen aan elkaar hoe we dingen hebben beleefd. We kijken naar mooie filmpjes van haar. Nu ik de taart heb gebakken vind ik het toch fijn om iemand uit te nodigen. We nodigen opa en oma Cappon uit voor de koffie. Het is zo fijn dat ze komen en met hun herinneringen op te halen en een taartje te eten ter ere van Rachel haar eerste verjaardag. Rond de middag rijden we naar Rotterdam. We doen een rondje in het EMC. We drinken en we eten wat daar. Als het half drie is geven we elkaar een kus, dan is het precies of bijna precies een jaar geleden dat ze is geboren. Ik zeg steeds dat ze om 14.31 uur is geboren dat is wat ik zo heb onthouden, terwijl overal vermeldt staat dat het om 14.30 uur was. We maken een wandelingetje door het park en rijden vervolgens weer naar huis. Thuis gekomen staat er een vriendin voor de deur met bloemen. Zo lief. Binnen gekomen liggen er zoveel kaarten op de deurmat en krijgen we nog meer bloemen... 's Avonds komt een vriendin nog met haar kinderen een taartje eten.


Als het avond is geworden... zegt mijn man: "Het was toch ook een mooie dag?" Ik voelde dat we toch ook echt haar verjaardag hebben gevierd. Iemand schreef op een kaartje dat we een Racheldag mochten hebben. Zo heb ik het ervaren. Het was echt een Racheldag! Het was een moeilijke dag, maar het was ook een mooie dag. Ik was dankbaar. Dankbaar voor alles wat we mochten ontvangen door onze Rachel. We hebben haar leven gevierd en we koesteren haar in onze herinneringen. We hebben zoveel liefde ontvangen door medeleven van mensen om ons heen; kaartjes, bloemen, appjes, cadeautjes per post die zijn opgestuurd. Dit was echt hartverwarmend. Rachel heeft geleefd en Rachel zal altijd leven in onze herinneringen en in ons hart, maar vooral leeft ze bij Jezus. Ze heeft het goed, ze heeft het heel goed. Ik mis haar en dat zal altijd zo blijven...

690 keer bekeken4 reacties

Recente blogposts

Alles weergeven

Lieve Anna Rachel Cappon 29.10.2019