Hoop en blijdschap in mijn verdriet

Bijgewerkt: 22 mei 2020

We zijn thuis Rachel ligt opgebaard in haar eigen bedje, naast mij, naast ons grote bed. De plek waar ze hoort in haar eigen bedje, thuis bij ons. De plek waar ze nooit levend is geweest tot mijn grote verdriet. En toch ben ik ook blij. Zo blij dat we haar eindelijk mee naar huis konden nemen. Toen Ido haar in de maxicosi over de drempel droeg, moest ik zo huilen; ze was eindelijk thuis maar niet meer levend. Die woensdagavond moest ik weer kolven. “Ik ga even bij Rachel kolven”, zei ik tegen Ido. Ik vond het zo fijn om nog bij haar te kunnen zijn, naast haar te kunnen zitten en haar nog vast te kunnen houden. Ik ging op de stoel zitten dichtbij haar bedje. Er kwam een lied in mijn gedachten; “Juicht want Jezus is Heer..." Die moet ik opzoeken dacht ik. Ik zocht het nummer op en speelde deze af; Juicht want Jezus is Heer, kinderen Sions verblijdt U ter ere van Hem die ons liefheeft, Hij is verrezen en leeft, Jezus de Koning die mensen het leven weer geeft... Toen dacht ik, toen ik dit hoorde; "Daarom kan ik blij zijn, om dié zin; want Hij is verrezen en leeft, Jezus de Koning die mensen het leven weer geeft". Hoe ongelofelijk dubbel het ook klinkt of voelt of eruit ziet, dat ik naast mijn dochtertje zit die overleden is, mijn borsten kolf voor melk voor haar, maar dat mijn hoop is; Zij leeft omdat Jezus leeft. Ze is nu bij Hem. Dit was voor mezelf een bemoedigend moment. Naast al die momenten van afscheid en verdriet en nu meer en meer het pijnlijke besef dat ik haar in dit leven hier op aarde niet meer ga zien ....

153 keer bekeken0 reacties

Recente blogposts

Alles weergeven

Lieve Anna Rachel Cappon 29.10.2019