Het zou pas echt pijn doen als ik niet meer over haar kan praten

Onlangs op een ochtend liep ik naar de begraafplaats. Ik ga er graag even naar toe, naar het grafje van ons Racheltje. Even kijken naar de bloemetjes of ze nog genoeg water hebben. En de prachtige boom bij haar grafje bewonderen. Hij is zo mooi. Even zitten op het bankje, mijn gedachten laten gaan en met God praten. Ik praat ook regelmatig met Racheltje. "Kijk Rachel hoe mooi de bloemetjes zijn op je grafje". De bomen in de hemel zijn zeker nog veel mooier dan hier. .." Ach, wat mis ik mijn meisje. Elke dag huil ik om haar verlies. Niet elke dag heb ik nog die intense pijn. Die komt regelmatig onverwacht. En dan lukt het de hele dag niet... Maar ja, wat lukt dan niet...


Terwijl ik terugloop door een wijk van de begraafplaats naar ons huis in het heerlijke zonnetje, loop ik langs een jonge vrouw die voor haar huis zit. "Zo jij bent goed bezig", zegt ze met een lach. "Nou dank je. Jij anders ook", zeg ik. "Heerlijk zo in de zon". Ze vertelt dat ze graag wat meer zou willen bewegen. Ik vertel dat ik me heb voorgenomen dit elke dag te doen om zo mijn zwangerschapskilo's eraf te lopen. "Dan mag ik je nog feliciteren", zegt ze. "Ja, je mag me feliciteren, we hebben een meisje gekregen, verdrietig genoeg is ons meisje overleden". Ze schrikt. "O sorry", zei ze. "Dat geeft niet", zei ik. Met een brok in mijn keel vertel ik dat ik ook moeder ben geworden. Dat is er ook.


We praten nog een beetje door. Ze vertelt wat haar kinderen leren op school over baby's die weer engeltjes worden en dat ze dat zo mooi vindt. Ik vertel haar over Jezus en dat ik Racheltje straks weer ga zien. Dat dat mij hoop geeft. Ze zegt nog een keer sorry. "Maar dat hoeft niet", reageer ik. "Ik ben blij dat ik dit aan jou kon vertellen, dank je wel". Ze reageert; "Jij ook bedankt". "Wie weet tot de volgende keer", zeg ik.


Het gesprek was even een moeilijk, maar ook een mooi moment. Mijn meisje is niet alleen overleden, ze heeft me ook moeder gemaakt. Ik heb een half jaar geleden een baby gekregen. Ik zou het pas echt erg vinden als ik dit niet meer kan vertellen. Voor anderen mensen is het soms lastig, maar dat geeft niet. Ik praat er graag over. Mensen kunnen mij daarin ook niet kwetsen door er naar te vragen. Het zou pas echt pijn doen als ik niet meer over Rachel kan praten; over haar leven en over haar sterven.


184 keer bekeken0 reacties

Recente blogposts

Alles weergeven

Lieve Anna Rachel Cappon 29.10.2019