Haar grafmonumentje is klaar

Hij stuurde een foto. Ergens schrik ik, het is zo confronterend. Beelden van haar geboorte komen in mijn geest. "Nee, niet zo als ik het had bedacht", denk ik als ik het monumentje op de foto zie. Hij had beloofd een foto te sturen als het grafmonumentje klaar zou zijn.


"Ga je mee?" vraag ik aan mijn man. "Het grafmonumentje van Rachel is klaar". Ik ben benieuwd hoe ik het vind als ik het zie. Misschien moet ik alleen gaan bedenk ik me... Dan heb ik alleen mijn eigen gevoelens en gedachten.. We gaan samen. Ik vind het ook fijn om dit samen te doen.


We komen aanlopen en ik zie haar grafmonumentje... Ik vind het prachtig. Er komen zoveel gevoelens door elkaar in me op. Beelden van haar geboorte, dat ik haar voor het eerst zag... En nu staan we voor haar grafje.. Ik heb nog nooit zo'n mooi grafmonumentje gezien... Tranen vullen mijn ogen en mijn hart... Ik ga door mijn knieën en ik huil en huil. Mijn meisje ik mis je zo...


Beelden van je geboorte blijven komen en nu zit ik hier aan je grafje... Diep verdriet komt in me op. Het grafmonumentje is zo mooi, het is lief met dat schaapje en het regenboogje. De zachtroze steentjes en het zacht roze hartje. De tekst: "Jezus is de Goede Herder". De prachtige rode steen, de liefde en de warmte die je bracht. Maar ook je kracht die je had. De schittering van de steen... O zo mooi, lief Racheltje jouw leven straalt. Jouw leven heeft 10 weken hier op aarde geschitterd. Jij ons lieve moppie. Nu schitter jij in de hemel... Jouw leven heeft mij voor altijd veranderd.


Jij Rachel zal altijd leven, want je bent bij Jezus en Hij is het Leven Zelf. Hij was daar toen jij ons verliet en naar Huis ging. Jij mijn kostbaarste meisje, wat mis ik je toch...


Jouw grafje doet me pijn. De confrontatie dat je leven hier over is. Dat er geen plek meer op de aarde is waar ik je kan vinden. Je grafje, het monumentje het laatste wat we voor jou kunnen doen hier op aarde. Nu is het klaar.. En het doet ongelofelijk veel pijn dat ik niks meer voor jou kan doen...


Ik wil blijven... blijven om gewoon te zitten en te staren.. je te gedenken.. de steentjes aan te raken.. te kijken.. Gewoon te zijn bij je grafje. En dat doe ik dan ook. Ik blijf gewoon... totdat het tijd is om te gaan..


Lief meisje, ons Racheltje, ons moppie. Voor altijd in mijn hart.

29 oktober 2019 - 8 januari 2020


519 keer bekeken0 reacties

Recente blogposts

Alles weergeven

Lieve Anna Rachel Cappon 29.10.2019